bilirkişi raporu

Les Amours Imaginaires ve Sigara

2011-04-25T23:14:00.000-07:00

Bazı filmlerde bir nesne öyle güzel anlatılır ki hemen not defterinizi alıp yazmak istersiniz. Les Amours Imaginaires filminde Marie, sigarayı işte böyle güzel anlatmıştı.

-Çok sigara iciyorsun. Gecen sefere gore.
-Hayır. Aynı miktarda içiyorum. Sigarayi seviyorum. Sigara içmek sanki unutmak gibi. Moralim dibe vurduğunda sigaram elimdeki tek şeydir. Yakarım, tüttürürüm ve sesimi keserim. Böylece duygularımı saklarım. Sigara duyguları saklar. Mentollü ve vanilyalı sigaralar vardır. Bazı insanlar sever mentollü sigaraları, vanilyalı sigaraları, çikolatalı sigaraları, sigaralı sigaraları. Sigara benim delirmemi engeller. Beni hayatta tutar. Beni ölene kadar hayatta tutar.

Parfümün Dansı ve Şubat Ayı

2011-02-19T09:01:00.001-08:00

Şubat ayı ne kadar sıkıntılı değil mi? Bir o kadar da soğuk. Şu aralar okuduğum ve muhteşem tasvirlerle süslenmiş "Parfümün Dansı" kitabı Şubat'la ilgili tüm düşüncelerimizi özetliyor gibi.

"Şubat ayı en kısa aydır derler; ama yanılıyor olabilirler, biliyor musunuz?

Takvim sayfalarını karşılaştırdığınız zaman, evet, en kısa oymuş gibi gözükebilir. Şubat, ocakla martın arasında, sandviç peyniri gibidir. İki yandaki dilimlerin kabuklarına değmez. Ayağında lastik şasonlar varken (zaten şubatı çıplak ayak yakalamanıza olanak yoktur) aralıktan bir kafa boyu kısadır. Ama artıkyıllarda filiz verdiği zaman nisanın burnuna kadar gelebilir.

Kuzenlerinden ne kadar daha ufak tefek görünürse görünsün, hepsinden uzun sürüyormuş gibi bir inanca sahiptir. Kışın en gaddar ayıdır. Çok zalim oluşu, maskeli baloya gidiyormuş gibi ilkbahar kılığına girebilmesinden, bunu birkaç saat sürdürüp sonra maskesini sadist bir kahkahayla çıkarmasından, herkesin suratına buzlar tükürmesinden ileri gelir ki, buna uzun süre dayanmak gerçekten güçtür.

Şubat acımasızdır. Aynı zamanda da can sıkıcıdır. Sayfasındaki kırmızı rakamları topladığınız zaman sıfır eder. Bir-iki politikacının doğum günü, kemirgenlerle ilgili bayram... nasıl kutlamaymış öyle? Bu sakin şampanyanın tek köpüğü, Sevgililer Günü'dür. Atalarımızın Sevgililer Günü rozetini şubatın gömleğine takmaları bir kaza değildir. Bu frijit ayda kendine bir sevgili bulacak kadar şanslı olan erkek veya kadının gerçekten kutlayacağı bir şey var demektir."

Şubat soğuk da olsa, o soğukluğu sıcaklığı ile ılımanlaştıran özel bir insan doğmuştur Şubat'ta. O özel insan, hasta yatağınızda yatarken sürpriz yaparak size yaptığı yemekleri getirir. Sizi ne kadar sevdiğini ve size ne kadar değer verdiğini gösterir. Bu sevgi ve değerin karşılıklı olması daha da güzeldir. Seni seviyorum Şubat Sıcaklığım.

Kan Ağacı

2011-01-02T11:53:00.000-08:00

Jale Demirdöğen, Kusursuz Veda (bkz: http://bilirkisiraporu.blogspot.com/2009/11/kusursuz-veda.html) romanından sonra yine harikalar yarattığı bir romanla selamladı bizi. Roman diyerek küçültemem değerini, eşi benzeri olmayan bir başyapıt çünkü. İzmir’i, İstanbul’u, radyo programlarını, şarkıları, mutsuzluğu, umudu, sevgiyi ve nefreti iliklerimizde hisettirecek bir kitap. Jale Demirdöğen, 21. yüzyıllın en büyük yazarı ve “Kan Ağacı” edebiyat dünyasında bir dönüm noktası.

Kitabın tanıtım yazısı bir filmin fragmanı gibi, bizi kitaba davet edip en ön koltuğa oturmamızı sağlıyor. Bir film diyorum çünkü kitabın verdiği tat 3 boyutlu bir sinemanın verdiği tada eşit bir duygu. Kitabı okumuyor adeta izliyor ve yaşıyorsunuz ;

"...Hatırlamak tutsaklıktır dostlar! Hatıralar ise geçmişin önünde nöbet tutan güleryüzlü gardiyanlar!.. Diyorum ki unutun! Unutun ve kavuşun geleceğinize! Çünkü özgürlük, geçmişin değil geleceğin ellerinde! Ve unutmayın ki özgürlüğünüzün yalnızca iki kapısı var. Biri aklınız, diğeri ise kalbiniz. İkisinden biri ya da her ikisi birden, farkında bile olmadığınız bir anda kapandı. Açın diyorum! Ve işte şimdi yine, kapıları açık unutarak gidiyorum."

Unutkan, bu geceki son sözlerini tamamladıktan sonra mikrofonu kapattı ve yayını bitirdi. Tutsaklar içinse gece hiç bitmeyecekti.

***
Melike, güllü sedirde ayaklarını altına topladı.
Canan, iyi bir kırmızı şarap seçmek için mahzenin kapısındaydı.
Rüzgâr usulca esip Derman'ın kıvırcık saçlarını karıştırırken, Lucia, parlattığı son gümüş parçayı da vitrindeki yerine kaldırıyordu.
Suna, radyoyu kapattı. Başucundaki kitaba uzanırken ellerine ilaç sürmediğini fark etti.
İncecik atıştırmaya başlayan yağmur altında Fuat, merdivene oturdu ve bir sigara yaktı.
Firuze Hanım, pırlanta taşlı saatinin kelepçesini ve saçlarının topuzunu açıp yatmaya hazırlanırken, Nergis için mahrum bir geceyi daha sessiz bir sabaha başlamanın vakti gelmişti."

Kan Ağacı, içimizdeki korkularla, mutluluklarla, nefretlerle, sevgilerle, bencilliklerle ve kaybolmaya başlamış insanlığımızla yüzleştirdi beni. Radyocu Özgür’ün kısımları terapi gibiydi mesala. Okuyan herkes bu terapiye katılacak ve belki de kendine bile itiraf edemediği şeyleri fark edecek, okuduğu yere bırakacak tüm soru işaretlerini ve tüm cevaplarını.

Jale Demirdöğen “bekleyici” kavramıyla da tanıştırıyor bizi. Nasıl güzel bir sözcük ve nasıl da güzel bir keşif!

"Bir bekleyici nasıl beklemesi gerektiğini bilir. Bekleyiş ne kadar uzun sürerse, hasret o kadar anlamsızlaştırır zamanı. Saatler ve beklenenin yüzü birbirine karışır. Her şeyi unutulur o'nun; bir tek bakışı unutulmaz. O unutulsa, zaten bekleyici olunmaz.

Herkes birini bekledi. Kimi, gidenlerin dönüşünü... Kimi, dönmeyenlerin ölüşünü..."

Kısacası Nemesis Kitap'tan çıkan bu şahaseri okumamak büyük bir kayıp olur.

Nemesis Kitap: http://www.nemesiskitap.com/index.php?ModelId=22

Jale Demirdöğen Röportajı: http://www.gazetesiz.com.tr/Roportajlar/_Kan_Agaci_bir_sabir_romani..._.html l
Jale Demirdöğen Twitter adresi: http://twitter.com/jaledemirdogen

Genel Müdürle Aynı Tuvalette (Gerçek Bir Yaşam Hikayesi ve Dram)

2010-10-26T12:52:00.000-07:00

Tuvaletler özel anlar içindir. O yüzden tuvaletleri paylaşmayı sevmiyorum. Kendimle başbaşa kalmayı seviyorum tuvaletlerde. Öyle fantazik şeyler için değil tabi, büyük ve küçük olmak üzere 2'ye ayırabileceğimiz zaruri şeyler için.

Evimizde bu mahremiyeti sağlayabiliyoruz. Peki ya işyerlerinde? İşyerlerinde tabii ki sağlayamıyoruz. Sağlayabilseydik bu sabah ben ve Genel Müdürle yan yana pisuvarlarda aşağıdaki diyaloğu gerçekleştirmezdik.

(Bilirkişi küçük tuvaletini yaparken kapı açılır ve Genel Müdür içeri girerek yan pisuvara konuşlanır.) (Bundan sonra Genel Müdür GM, Bilirkişi de B olarak anılacak ve bu diyalog okunduktan 5 dakika sonra kendini yokedecektir.)

GM: Nasıl gidiyor bilirkişi? Keyifler nasıl?

B: (Göz teması kurmamaya çalışarak önüne bakar) İyi gidiyor X Bey. Sizin keyifler nasıl?

GM: İyi gidiyor. Satışlar iyi değil ama. Biz sektörün en iyisiyiz. Potansiyel var.

B: Evet var X Bey. (Çişini mi yapsa yoksa adamı dinleyip göz teması mı kursa karar verememiş acıların çocuğu. Arka fonda prostatlı müdürünün çiş sesi)

GM: Potansiyel var ama olmuyor. Tenis maçı gibi olmalıyız. Şu anda otomatik makineden gelen topları karşılıyoruz.

B: Evet toplar! (Şaka mısın yaaa? Sadece işemek istemiştim oysa.)

GM: Primler iyi, satışlar sabit. Her şey önceden belirlenmiş, aynı hedefte gidiyoruz.

B: Evet satışları arttırmalıyız. (Papağan gibi şokun etkisinde hala)

GM: Tenis maçı gibi gelen her topu karşılamalıyız. Makineden değil rakibin attığı toplara ayak uydurmalıyız. (Patron metaforun damına koydu affedersiniz)

B: Tabi X Bey. (Şoku atlatıp toparlamaya ve tuvaletten kaçmaya çalışır) Bizde o potansiyel var, iyi bir strateji ile her şeyi yapabiliriz. (Dünyayı biz yöneteceğiz gazı oluşur. Gaz dediğimiz kokulu kötü gaz değil tabi, anladınız siz)

Elleri yikama aşamasına geçince Genel Müdür daha hızlı davranıp elini çabucak yıkar ve aynada "Robert De Niro - Analyze This" göz temasını kurarak "Herkesten en iyi performansı bekliyorum. Görüşürüz" der ve diyaloğu sonlandırır. GM çıktıktan sonra da Bilirkişi aynaya bakakalır, yüzünde şapşal bir bakışla.

Evet, tüm bunları yaşamak zorunda değilim değil mi? Yani tenis maçlarını ve toplarını dinlemek zorunda değilim sabah sabah. Tuvalet mahremiyettir ve bu mahremiyeti kullanarak işyeri tuvaletinde kendimi soyutlayabilmeliyim. Yöneticilerimizle tuvalette karşılaşmak zorunda olmamalıyız. Yan yana pisuvarlarda işememeliyiz. Müdürümüzün sıçtığını bilmek veya koklamak zorunda kalmamalıyız. Tuvalet manifestosu mu oluştursam acaba. Yiterin yaaa.

Not: Bu yazıda kullanılan görselin gerçek hayattaki kişilerle hiçbir ilgisi yoktur.

Yarım

2010-07-06T03:27:00.000-07:00

Bir okuyucunun favori bir yazarının olması ve her kitabının başucu kitabı olması çok özel bir duygudur. Merakla ve sabırla yeni çıkacak kitabını beklersiniz ve çıkar çıkmaz da hemen bitirip başucunuza yerleştirirsiniz. Emre Kalcı, Mayıs 2010’da 5. kitabı “Yarım”ı Nemesis Yayınları’ından çıkardı ve başucumda özel yerine yerleşti. Aşk'ı hiç kimse onun gibi anlatamaz ve hiç kimse onun gibi yaşayamaz, hep onu söyler ona inanırım. Onun bakış açısından anlatılmış her şey belki binlerce kez önceden anlatılmıştı, ama onun öyle yüce ve kutsal bir yeteneği var ki ilk defa duyuyormuş gibi dinliyorsunuz kulağınıza fısıldadıklarını. Evet, kulağımıza fısıldıyor söylemek istediklerini... Bağırmadan, çağırmadan, canımızı yakarak... Biz de anlıyoruz sessizce her söylediğini.

Kim bilir kaç hayat bulmuştur Emre Kalcı'nın sözcüklerinde kendini, kim bilir kaç aşk terk etmiştir benliğini okuduğu her yarada, kim bilir kaç can fark etmiştir yarım kaldığını. Birinin vedası ile ilk dokunuşunun arasındaki zaman dilimi...

Kimi sevsek sapasağlam bulamıyoruz. Ya yaralanmıştır ve yarım gelmiştir hayatımıza ya da yükünü koltuk altına sıkıştırmıştır ve kapı eşiğinde bekliyordur bizi yükünü fark ettirmeden. Yaralanmış ve yarım kalmış...

Kitap kapağı gibi ısırılarak yarım bırakılmış kurabiyenin naifliğini taşıyor Emre Kalcı'nın yazdığı her sözcük. Adı gibi yarım bir kitap, yarım kalmış aşkları anlatıyor.

"... Veda en çok, sizin ona son dukunuşunuzla, başkasının ona ilk dokunuşu arasındadır… Tüm hayatınız o iki dokunuşun arasında şekillenir… Ya kendinizi kurtarırsınız yada geç kalıp kaybolursunuz… Veda uzar, uzar ve sihirli bir dokunuş gibi,bir başkası ona dokunduğunda sona erer… Bir hikaye yarım kaldığında,tamamlansaydı ne olurdu merakının esiri olmakla, iyi ki daha çok yaralanmadım hissinin arasında bir yerde durursunuz…

Aşk bir suçluyu,suçtan daha çok sevmektir. Evet onlar suçludur,çünkü bir kez tadına bakılmış her şey hayatta yarım bırakılmış demektir…"

Kitaptan taptığım bölümler;

"... Veda en çok,sizin ona son dukunuşunuzla,başkasının ona ilk dokunuşu arasındadır…"

"Bir odada tek başına unutuldukça, yanlışla yalnızı sonunda doğru yazmaya mecbur bırakır bazıları..."

"Bazen bir şehir bile alır başını gider, biri başka bir şehre yürüyünce..."

"Hırsız elmayı soyuyor, mektupların çekmecesindeki gözler doluyor; sen bıraktın ya elimi, bugün her şey toplanıp sürgüne gidiyor..."

"Her başkasına baktığında haram var artık gözlerinde; benimse, her dalgada kanayan, denize sıfır bir yaram var..."

"Hepsiyle vurdun beni; yirmi dokuz harften birini bile bırakmadın geriye..."

"Seninle kan bağı değil an bağı vardı aramızda; sırf o anlar yüzünden, bir düş görmek için uyumakla geçti zaman..."

"Kaç saat yeter birinin gözlerini unutmak için, kaç kirpik dayanamayıp gözyaşıyla intiharı seçer; kaç kişi bilir cevabını, her göz bebeği büyüyünce evi terk mi eder?"

Emre Kalcı'nın bu kitaptan önceki kitabı "Kir" ile ilgili yazım: http://bilirkisiraporu.blogspot.com/2009/11/emre-kalc-ve-aska-dair-her-sey.html

Bengü - Gezegen vs Goldfrapp - Rocket

2010-04-23T03:24:00.000-07:00

bengu - gezegen | izlesene.com

Goldfrapp - Rocket
Yükleyen EMI_Music. - DiÄ�er müzik videolarÄ±na göz atÄ±n.

Ömür Gedik, Kimsin Sen?

2010-03-06T03:18:00.000-08:00

Kariyer basamaklarına Hürriyet Gazetesi’ndeki eski eşinin forsuyla başlayan Ömür Gedik “sinema eleştirmeni” sıfatıyla harikalar yaratıyor. Eş forsuyla başlıyor dememin nedeni ülkemizde yeteneğe ve bilgiye değer verilmeden akraba torpili ile gelişen kariyerlere üzülmemden dolayıdır. Bir insanın kiminle yattığı kiminle takıldığı elbet umrumuzda değil, ama bir eş nasıl Türk toplumuna acımadan film sektörüne böyle bir darbe vurabilir ve bize Ömür Gedik'i kazandırır(!) anlayamıyorum.

Bazen "Ömür Gedik kim ya!" diyerek tokat atasım geliyor kendime. Eleştiri adı altında çöplüklerini okumaktan hep kaçmışımdır ama her fırsatta yüzüme çarpıyor mükemmel yazıları! Bu sefer Şebnem Bozoklu’nun tweetlerinde denk geldim kendisine. Şebnem, twitter'da “Tabiiki anlayamazssin tevazudan sevgili omur !ben ferhat bey gibi evet bu sarki yila damgasini vurdu falan diyemem !” ve “torende de soyledim simdi de soyluyorum. Oduller hakkinda bilinmesi gereken tek sey mozartin hic odul almadigidir. Bunu anlayamamis omur !” cümlelerini tweetledi.

http://twitter.com/sebnembozoklu/status/9279808661

http://twitter.com/sebnembozoklu/status/9279404528

Bu haklı sitem Ömür isimli sadece bir kişiye aittir dedim ve Ömür Gedik’i hemen google radarına tutarak aşağıdaki son yazısına ulaştım.

Gelin hep beraber Ayşe Özyılmazel’den sonra “Top 5 Paçoz Köşe Yazarları Listesi"nde 2 numaraya geçen bu eleştirmenimizin yazılarını inceleyelim!

http://www.hurriyet.com.tr/magazin/yazarlar/13825993.asp?yazarid=119

“Asuman Krause, yan masadaki Mehmet Aslantuğ’a kur yapan sözler söyleyince en çok salondaki kadın misafirlerin tepkisini çekti. Arzum Onan sakindir ve naziktir, dert etmeyecektir ama zaten hıncı alındı, hiç merak etmesin.”

Sevdiği bir oyuncu için insan kur yapamaz mı onu anlayamadım, ki Asuman zaten Tv’den gördüğüm kadarıyla herkesle kur yaparak konuşuyor. Kadının genetik özelliğinde bu var, insanlarla flörtleşmeyi seviyor. Bu durumu neden yuva yıkacak kadın konumuna soktuğunu anlayamadım. Gerçi tamam, mahalle karısı edalı yazarımızla bunlar anlamlandırılamaz zaten.

"Gecenin bir başka tuhaf konuşması Canım Ailem’in Şebnem Bozoklu’sundan geldi. Bozoklu ödülünü aldıktan sonra “Biliyor musunuz Mozart hayatında hiç ödül almamıştı” dediğinde hepimiz birbirimize şöyle bir baktık."

Ömür Hanım'ın bu konuşmayı anlayacak zeka yaşı tutmadığı için burayı geçiyorum. Şebnem Bozoklu zaten cevabını vermiş.

Gelelim asıl bombalara. Bir film eleştirmeni olarak lanse edilen kadının kısa kısa yaptığı film eleştirileri Ayşe Özyılmazel tadında ve Ferhat Göçer sabun köpüklüğünde.

"Uzak durun: Ben beğenmedim, gidip de sevenini de duymadım. Alenen din propagandası yapan, başka bir özelliği de bulunmayan Tanrı’nın Kitabı (The Book of Eli), Denzel Washington’a rağmen çekilmiyor. Sahi Washington’ın bu filmde işi ne?"

Bir film eleştirmeni nasıl subjektif davranarak bir filme uzak durun der ve bu kadar sığ ve basit bir dille nasıl yerle bir eder bir filmi? Üniversitedeyken filmleri daha iyi anlamak için aldığım film analiz dersleriyle ben bile küçük çapta Atilla Dorsay olabiliyorken bu kadın neden kendini geliştirmeyi denemiyor? Yeteneği ve analizleri vasatın altındayken biraz ders ve seminerle neden vasata yükseltmeyi denemiyor bu kadın? Eğer film eleştirmeni olarak anılmak istiyorsan derdin filmi eleştirmek olmalı ve bu derdini çok iyi anlatabiliyor olmalısın. "Gitmeyin, uzak durun, Denzel’in işi ne?" gibi cümleler bir film kritiğinde yer almamalı. Ne oldu Dogma 95’e, Yeni Dalga'ya, Yeni Gerçekçiliğe? Recep İvedik'in tatağını, Denzel Washington'un ten rengini herkes yazabilir sonuçta?

"Evde izleyin: Robert Downey Jr ve Jamie Foxx’lu The Soloist niye vizyona girmiyor diye düşünürken, film DVD olarak çıktı karşıma. Jamie Foxx, şizofreniye yakalanan bir müzik dehasının hayatını anlatan filmdeki rolü için çello dersi bile almış. Hem müzik hem dram hem de iyi oyuncular. Daha ne olsun."

Nasıl da şaşırmış çello dersi aldığına. Ne sandı ki acaba? Herkesi Türkiye’deki gibi rolüne çekim yapılırken mi çalışıyor zannediyor hala?

"Sinemaya gideceklere: Merakla beklenen Benicio Del Toro’lu Kurt Adam yarın vizyonda. Film şahane başlıyor, heyecan dorukta, sonra hikaye kendini geliştiremediği için rölantiye geçiyor. Ama makyajlar, gotik atmosfer, görsel efektler ve Kurt Adam rolünde Benicio Del Toro gayet iyi."

Yine cılız ve niteliksiz bir yorum. Filmin şahane başladığını Matrix’i izleyen Dolapdere’deki her delikanlı söyleyebilir sana. Bir de rölantiye geçmek kullanımı da var. Dolapdere örneğini verdiğim iyi oldu. Dolapdere sanayisine de gönderme yapmış oluruz. Rölanti dedi ya, inanılmaz! Hızlı ve Öfkeli 1-2-3 serisine eminim 30 Ömür Oscarı vermiştir. Ben de kendisine 50 Ömür Törpüsü veriyorum!

"Haftanın bir diğer filmi, Oscar adayı olan Education konusunda kararsız kaldım. Paraya ve rahat yaşama feda edilen genç kız ve yalancı, düzenbaz, sübyancı adam sinirimi bozdu. Film beni bu kadar sinir etmeyi başardıysa derdini iyi anlatmış da diyebilirim aslında."

Bir filmin konusu gerçek bir film eleştirmenini sinir edemez. Film eleşitirmeni, tedavi ettiği hastalara önyargı ile yaklaşmayan bir doktor gibi olmalı eleştirilerinde.

Son olarak da aşağıdaki sözleri ile yazısını tamamlıyor;

"Nine, bir yandan film çekerken, diğer yandan da annesi, karısı, metresi, yapımcısı, ilham perisi, sık sık ziyaret ettiği fahişe ve bir gazeteciden oluşan kadınlar topluluğu arasında denge kurmaya çalışan 40’lı yaşlardaki yönetmenin (şanslı erkek Daniel Day-Lewis) hikayesini anlatıyor.Çok kadın arasında kalan tek erkeğin hikayesini, çok erkek arasındaki tek kadın olarak izleme şansı da bana düştü."

Çok erkek ve tek kadın olarak Paris’te galalı bir orgy ziyafeti bekliyor sanırım Ömür Hanım'ı. Evet çok bayağıyım değil mi? Ne derler bilirsiniz. Bir yazı okudum hayatım değişti!

P.S. Bu yazıyı 18.02.2010 tarihinde yazmıştım. Yoğunluktan şimdi yayınlayabildim.

Candan Erçetin ve Kırık Kariyer Durağında

2010-02-07T09:40:00.000-08:00

Candan Erçetin, hayatımıza nasıl da girdi. O turuncu halının üzerinde sandalyeye ters oturup "Umrumda Değil"i söylemiş ve nasıl da aylar boyunca konuşulmuştu. Basit bir fikirdi ama şaşırtıcı derecede işe yaramıştı ve o klişe deyişle "bomba gibi düşmüştü" müzik piyasasına. Sonra "Hangi Aşk Adil ki?" ile yüzlerce kişiyi İstiklal Caddesi'nde peşinde koşturmuş ve yine herkesi şaşırtmıştı. Doğal olarak Candan Erçetin'den hep özgün ve yaratıcı çalışmalar beklenir olmuştu ama maalesef bu çalışmalar Candan Erçetin'in egosuna yenik düşmüştü.

Yaptığı ilk farklılıklar sadece dikkat çekmek içindi. Çünkü Candan Erçetin özgün ve yaratıcı değil kült bir assolist, Türkiye'nin Edith Piaf'ı olmak istiyordu. Biliyordu ki marjinal işlere kalkışan bir şarkıcı asla saygı uyandırmayacaktı. Galatasaray Lisesi öğretmenliğinin getirdiği saygınlığı müzik dünyasında da taşımak istiyordu ve bu amacına adım adım ulaşmayı da bildi.

Müzik kariyerini ve imzasını attığı eserleri değerlendirecek müzikal bilgimi yeterli bulmadığım için o konulara hiç girmeyeceğim. Candan Erçetin'inin "Candan Erçetin" markasını bir bardak sütü içer gibi nasıl lıkır lıkır içip bitirmeye başladğından söz edeceğim.

Akbank reklamı "Gerçek Dostluk" ile jingle kariyerini inşaa eden Candan, dotluklarımızı hatırlatarak hepimize buruk bir sevinç vermişti. Nasıl duygusal bir reklam ve nasıl güzel bir şarkıydı!

"Birlikte atan iki küçük yürek/Bu dostluk daha daha büyüyecek/Hep sürecek/Tükenmeyecek/"

Yalan söylemeyeceğim, zamanında çok ağlamıştım bu reklama. Reklamlarda duygu sömürüsüne karşı olsam da beni ağlatan ilk reklam olarak hakkını yememem gerekiyor. Dostlukları göstermesi, hatırlatması ve duygulandırması ile gerçekten çok başarılıydı.

Candan çok yönlü bir insan olduğu için öğretmenlik, şarkıcılık ve jingle çalışmaları onu asla tatmin etmedi ve sevgilisi "Hakan Karahan"ın kurduğu Narsist Film ile yapımcılık işine de soyundu. İlk filmleri Gölgesizler ile oldukça başarılı bir filme imza attılar, ama gişede bekleneni bulamadılar. Candan Erçetin'in PR'ı bile filmin gişesini kurtaramadı.

Candan Erçetin'in PR'ı diyorum, çünkü hangi aklıselim bir sanatçı kendi kariyerini umursamadan sevgilisinin filmine bu kadar destek verebilir ki? Film bir Ümit Ünal filmi değil, bir Candan Erçetin filmiydi adeta. Tüm film boyunca fonda hep Candan Erçetin şarkıları çalıyordu. Sevgilisine telif hakkı ödememek filmin bütçesini zorlamıyordu sanırım. Şarkıların yanında filmin sonunda 30 saniye görünmesi de cabası. En trajikomik olansa filmin "outro" jeneriğinde Candan'ın filme yazılmış olan "Ben Kimim?"i söylemesi. Resmen şaka gibiydi. O kadar felsefik, düşünsel ve sorgulayıcı bir filmin sonunda sandalyeye yaslanmış Candan size bakarak "Ben kimim?" diyor. Ümit Ünal'ın filmografisi için kara bir leke, Candan Erçetin'in kariyerinde artçı bir şok!

2010 yılında Candan hem müzikten hem de yapımcılıktan vazgeçmeyeceğini söyledi bize. Yeni albümü "Kırık Kalper Durağında"yı çıkararak Narsist Film'in ikinci filmi "Kaptan Feza"ya yine destek verdi. İlk klibi aynı zamanda filmin şarkısı olan "Kader"e çekti, arka planda filmden kareler ile.

Yeni çıkan albümü ile ilgileneceğine Sütaş'ın Süt Aşkı jingle'ını söylemekten de vazgeçemedi Candan. "Sütü Seven Kamyon Şöförü" olarak yıllarca dalga geçilen şarkıyı "Sütü Seven İnsanlar" olarak söyledi ve yıllarca hırs, gözyaşı ve emekle kurduğu Candan Erçetin markasını kendi sesiyle parçalamaya başladı. Akbank ile duygulandıran Candan, Sütaş'la alay konusu olmuştu çoktan. Merak ediyorum. Bir sanatçı nasıl bir pazarlama ve iletişim uzmanına danışmadan böyle rasgele kararlar verebiliyor? Bir sanatçı nasıl bir alanda Diva olmak varken üç alanda başarısızlık örneği olabiliyor?

Candan Erçetin kendini ve yıllardır inşaa ettiği markasını toparlaması gerekiyor acil olarak. Çünkü geride sadece sütü seven Candan ve pazarlama derslerinde incelenecek bir "case study" kalabilir.

Başka Dilde Marketing

2010-01-15T02:17:00.000-08:00

İyi filmler gişede bekleneni bulamadığında hayal kırıklığına uğruyorum. Sanki filmi kendim çekmişim gibi üzülüyorum. Bu filmlerden biri de "Başka Dilde Aşk". Henüz izlemedim ama herkes "Başka Dilde Aşk"ın güzel bir film olduğunu söylüyor. Güzel bir filmmiş, fakat gişe hasılatı 75.070 kişi.

Türkiye'de yaygın ve kötü bir inanış var; "Başarılı bir iş kendi başarısını yaratır". Bu inanış bazen doğru sonuçlar verebilir ancak herhangi bir şey yapılmazsa kumar oynamaya benzer. Elinde imkan varken ve bu imkanları çok iyi bir şekilde kullanabilecekken "Yazı mı tura mı?" oyununu oynamaya ne gerek var?

"Başka Dilde Aşk" çağrı merkezinde çalışan bir kızın ve duyma engelli bir erkeğin aşk hikayesi olarak özetleniyor. Özeti bile çok iyi bir pazarlama ve PR stratejisi değil mi? Türkiye'de kaç bin çağrı merkezi çalışanının veya kaç bin işitme engellinin olduğunu bilmiyor mu film yapımcıları?

İşe giderken serviste bir kızın konuşmasına kulak misafiri olmuştum. Kız çağrı merkezinde çalışıyordu ve filmi izlerken ağlamasını durduramadığını söylüyordu arkadaşına. Çağrı merkezi sahnelerinde o iş temposunu, kaosu, kulaklıkları masaya atma, sinir bozucu müşterileri o kadar iyi yansıtmış ki ağlayıp durmuş filmi izlerken. Bu veriyi kullanarak çağrı merkezi ve işitme engelli odaklı yapılacak PR ve pazarlama çalışmalarından sonraki gişe hasılatını siz düşünün artık. Sonuçta Türkiye'de kim daha önce içinde çağrı merkezi geçen film yaptı ve kim daha önce işitme engellileri düşünerek filmi Türkçe altyazılı olarak sundu?

Not: Unutmamak gerekir ki Elif Şafak'ın "Aşk" kitabı sadece iyi olduğundan 450.000 satmadı. Ucunda çok iyi bir PR ve "word of mouth - ağızdan ağıza" pazarlaması da vardı.

Ayşe Özyılmazel Muamması

2009-12-31T05:36:00.000-08:00

Herkes onu Haşmet Babaoğlu ve Okan Bayülgen’le tanıdı. Hayattaki tek amacı “Sugar Daddy” olmadığını bilmemiz gerekiyordu. Aşkları bitti ama onun şöhreti bitmek tükenmek bilmedi. Hep destek yağıyordu bu şirin(!) kıza. Kıyamıyorlardı sanırım. Artist aileden geliyor ya, Neco’nun torpilinden. Zamanında İstanbul Gelişim’de vokal bile yapmış. Donald Trump’ın kızı Ivanka Trump gibi, babasının ününden ilerlemiş bir ara. Ünlü/zengin babanın kızı/oğlu da torpille o yollardan geçer ya, aynı hesap işte ( Başka Örnek Şansal Büyüka’nın NTV Spor’daki kızı Sine Büyüka). Ajda Pekkan, Ayşen, Burcu Güneş gibi mükemmel seslerin arasından Ayşe Özyılmazel’le İstanbul Gelişim’i düşünmek kabus gibi geliyor.

Sonra kendi mesleğini yapmaya karar vermiş ve Hıncal’ını Uluç’unu ardına alarak gazeteciliğe dönmüş. Yaptığı işe gazetecilik denirse tabi. Mahalle karısı ağzıyla yazı yazdığından “Bir Mahalle Karısının Günceleri” tadındaki blog yazıları Sabah Gazetesi’ne daha da bir güzellik katıyor! Ne kadar da seviyor değil mi yazılarında bayağı tarzı. En çok kullandığı sözcüklere ve ünlemlere bakalım mesela.

“..... çit çit çit ye ye ye erkekler sözüm hepinize.”

“Ooo yooo Akmerkez”

"Şok! Şok! Şok!"

"Pes! Paydos! Adios!"
"Pöffffff pöfff ki ne pöfff!"

"Ey sevgili Akmerkez abiler-ablalar!"

"Heyyyt Ramiz Dayııı yürü beee..."

"Vaaayyy, yanalım, yanalım, kavrulalım valla."

"Puffff pufff ve de pufff"
"BİM BAM BOOOOMMM"

"Hüüüüüü!"

"Kapiş?"

"Okey mi? Hadi düm tek tek!"

Kendisi o kadar kabiliyetlidir ki tüm bunları, yeni yıl dolayısıyla sanırım, son yazısında biriktirip okuyucularına sunmuş. Nasıl bir paçozluk, nasıl bir yazma tarzıdır değil mi? Editörü bile yoktur eminim. Editör editlerken hüngür hüngür ağlayıp gazeteciliğin onuru adına intihar eder çünkü.

Bu da yetmezmiş gibi ölü, cansız, yavan ve güzel olmayan sesiyle bir de albüm çıkardı ve "damaklı" fotoğrafıyla müzik raflarındaki yerini aldı. (Fotoğraftaki o damaklar nedir ya, utanmadan bir de albüm kapağı olarak koymuşsunuz!) Mert Ekren paranın nereden geleceğini öğrenmiş sanırım. Şarkıcılıkta tutunamadığı dala yapımcılıkla uzanmaya çalışıyor. Yapımcılıkla da o dala uzanacağını sanmıyorum, çünkü albüm başarılı bir çalışma değil bir kere. Kadir Tapucu bile Banu Alkan’ın berbat sesinden dinlenebilir bir dijital harika yaratırken Mert Ekren bunu neden başaramamıştır merak içindeyim.

Anlamlandıramadığım bir durum daha var. Ortada görebileceğimiz bir yetenek yokken medya dahil olmak üzere tüm sanat camiası ne amaçla bu kızı destekliyor? Twitter’daki ünlüler, ki aralarında İclal Aydın, Nazlı Ilıcak, Oray Eğin, Gülben Ergen, Elif Dağdeviren var, kızı yere göğe sığdıramıyor. Körler sağırlarlar birbirini ağırlar durumu söz konusu diyebilir miyiz buna? Albüm tanıtımındaki Serdar Ortaç, Kenan Doğulu ve Yılmaz Erdoğan desteğine ne demeli peki? Ya da Ajda Pekkan’ın onunla yaptığı röportaja?

Sorular, sorular, sorular. Ortada tek bir mantıklı cevap var. O da Ayşe Özyılmazel’in çok iyi bir PR ve pazarlama örneği olması.

Hair Crime

2009-12-30T04:35:00.000-08:00

"Fashion crime" olur da "hair crime" olmaz mı hiç? İşte Empire dergisinin "Review of the Decade" dosyasındaki Top 10 Saç Suçları :)

Kaynak: http://www.empireonline.com/features/reviewofthedecade/ (Mükemmel bir dosya bu arada, diğer Top 10'lar için mutlaka bir göz atın!)

Okan Bayülgen Esquire Aralık 2009 vs Robert Downey Jr Esquire Aralık 2009

2009-12-10T06:48:00.000-08:00

"Versus" olayına devam? Sizce hangisi daha iyi? :)

Madonna Stratejisi

2009-12-09T12:16:00.000-08:00

Madonna akıllı kadındır. Yıllar boyu müzik piyasasında bu aklıyla var olmuştur. Sesi ne Whitney Houston ne de Mariah Carey'dir. Ortalama bir vokali ve sesi vardır. Ancak öyle zeki bir kadındır kı uyguladığı taktikler pazarlama kitabına "Madonna Stratejisi" olarak geçecek cinstendir. Kraliçe olmak kolay değil tabi! (Strateji isminin tüm hakları "bilirkişi raporuna" aittir. Sana söylüyorum Cem Mumcu!)

Trendleri takip etmek zaten herkesin uyguladığı bir stratejidir, fakat var olabilmek ve kariyerine devam edebilmek için bu yeterli değil. Madonna'yı diğer starlardan ayıran bir özelliği var; Vantuz Özelliği. (Bu özellik bundan sonra Madonna Stratejisi olarak anılacaktır :)

Hepimiz biliriz ki insan bulunduğu jenerasyonu takip eder ve içinde bulunduğu jenerasyonun şarkıcılarını dinler. Örneğin benim dönemimde "boy band" olarak Back Street Boys revaçtaydı, sonra Westlife, daha sonra da Blue vb gruplar takip edildi. Blue dinleyen bir nesil zaten Back Street Boys'u takip etmiyordu, Back Street Boys kitlesi de "boy band" hevesini aldığı için de "Blue" olayına hiç girmedi.

Çok hızlı tüketen tüketiciler olduğumuz için bulunduğumuz jenerasyonun ürünlerini tadıp tüketiyoruz. Geriye dönüp diğer jenerasyonlara bakıp onları tüketmek demek vakit kaybı demek bizim için. Herşeye erişim ve herşeyi tüketim hızlı olmalı.

Madonna bunun çok farkındaydı. Her jenerasyona hitap etmenin bir numaralı kuralı o dönemin en parlak genç yıldızına Vantuz gibi yapışmaktı. Hem var olan dinleyici kitlesi duracak hem de kendisinden bir haber yeni jenerasyon dinleyicilerini hayran oldukları şarkıcıların yardımı ile kendisine çekecekti.

Neler mi yaptı Madonna? Bir göz atalım;

-Kylie Minogue'u beğendini söyleyerek konserlerine onun t-shirt'üyle çıktı.

-Britney Spears ve Christina Aguilera ile show yaparak onları dudaktan öptü.

-Britney Spears'la düet yaparak "In the Zone" videosunda oynadı.

-Justin Timberlake'le düet yaparak onu "4 Minutes" videosunda oynattı.

-Son albümünde Pharrell ile çalıştı ve onunla düet yaparak "Give it 2 me" videosunda oynattı

-Son dönemde de Lady Gaga'yı çok başarılı bulduğunu ve çok sevdiğini söyledi. Lady Gaga ile birlikte "Saturday Night Live" programının bir parodisinde oynadılar hatta.

Söyleyin bakalım! En favori şarkıcınızın sevdiği, klibinde oynadığı ve övdüğü şarkıcıyı siz de sevmez misiniz? Seversiniz! Britney'e hayran bir çocuk veya Lady Gaga'yı seven ergen bir kız Madonna'yı da sevmez mi? Sever tabii :)

Madonna zaten kraliçe, ama bu strateji ile yeni jenerasyonlar arasında da kraliçe olmaya devam edecek.

P.S. Sıkı bir Madonna hayranı olan Hande Yener bu stratejiyi kaşfetmiş olabilir mi sizce? :) Demet Akalın'la barıştığına göre çoktan keşfetti. Bengü'yle, Demet Akalın'la ve diğer şarkıcılarla laf yarışına gireceğine onlarla çalışsaydı, beraber şarkılar üretselerdi şimdi sürünüyor olmayacaktı. Her iki taraf da kazançlı çıkacaktı.

Tarkan vs Janelle Monae

2009-12-08T00:26:00.000-08:00

Ben bu "versus" olayını çok sevdim :)

Adını Sen Koy vs Trainspotting

2009-12-06T14:26:00.001-08:00

Yukarı doğru uzatın ve Adını Siz Koyun :)

Emre Kalcı ve Aşka Dair Her Şey

2009-11-29T14:23:00.000-08:00

Aşk, aşk, aşk… Senin için ne acılar çekildi, senin için ne şarkılar yazıldı, senin için ne filmler çekildi, ama kim senin hakkını doğru dürüst verebildi ki? Kim seni tanımlayabildi, kim seni tamamlayabildi, kim seni var edebildi? Aşk’ın bizi mutlu etmeye sözü olmadığı gibi, bizim de aşkı umutlu etmeye sözümüz olmadı hiç. Ama bir gün öyle biri girdi ki hayatımıza, bize aşk’ın tanımlayıcısı, tamamlayıcısı ve var edicisi olduğunu gösterdi. Emre Kalcı; Aşk’ın hakkını veren tek edebiyatçı.

“Her Aşk Biraz Kendinin Katilidir”, “Alçı” ve “Sessiz Düet, Silahsız Düello”dan sonra 4. kitabı "Kir" 2 kapak seçeneği ile Kasım 2009’da kitapçılardaki yerini aldı. “Aşkta herkes bir gün kendi ihtilalini yapacaktır…” diyerek aşkı yazmaya devam eden Emre Kalcı, bizi kendi ihtilalimizi yapmaya çağırıyor. Aşk bazen “kir”lense de, o aşka olan inancını hiçbir zaman kaybetmedi. Belki de aşk’ı herkesten daha güzel yazmasının nedeni de buydu, zira kendisi aşkı yaşatmayı hiç bırakmadı.

Kitabı aldığımda bir solukta okudum ve Emre Kalcı’nın kitapla da olsa hayatıma girmesinden çok mutlu oldum. “Kir”de en çok sevdiğim yerleri sizinle paylaşmak istiyorum;

Sf. 15

Aşk insanı en duyarlı kıvrımlarından yakalıyor. Âşıklar o duyarlılıklarla uğraşa uğraşa zamanla ilahi teması sıradanlaştırıp çocuklaşıyor. Çocuklar acımasız olurlar ya, belki de ondan herkes aşkta günü gelince silahlarını umarsızca kullanabiliyor…

Sf. 28

Korumaya aldığın hayatın ilk kez kendi elinle sürgün veriyor… Bütün mektupların geri dönmüş, seyrettiğin tüm filmler sonunu silmiş, kitapların altı çizili sayfalarını yırtmış, şarkılar kendi sözlerini yakmış…
Bir anda eskiye dönemeyecek kadar azalmışlar…
Kızma! Onlar da bunu sadece kendilerini korumak için yapmışlar…

Sf. 29

sevgilinin bir eli cahil, bir eli cihansa,
bir sözü yasa, bir lafı yalansa,
bir gözü şiir, bir gözü sakarsa…

İnan bana kapatılan tüm fallardaki ayrılık doğru çıkar, fincana kim bakarsa…

Sf. 34

Aşk derin çocuklara hep sığ bir sahil, küçük bir dalga hediye ediyor, kendilerini daha çok sevsinler diye…

Sf. 73

Bak bu eldiveni sana aldım, ellerin üşümesin diye,
diye diye
unutturdum kendi ellerimi de…

Sf. 99

Şimdi bir çocuk gibi pis ellerini üzerine sileceksin… “Hadi artık, oyun bitti!” diye seslenecek biri, kendi evine döneceksin. Kapıda durup bir an katıla katıla ağlayacaksın. Sonra hiçbir şey olmamış gibi sokakta oynadığın artık yalnız kalmış arkadaşına el sallayıp merdivenleri çıkacaksın… Ertesi gün oradan taşınacağınızı bildiğinden hiç bahsetmeyeceksin…
Çocuksun ve acımasızsın, bunu da yapacaksın…

Sf. 111

"Vücudum buruştu ağlamaktan; çocukken de teneke oyuncaklarım paslanıyordu hep bu yüzden… Oyuncaklarımın kıymetini bilmediğimi düşünüyorlardı, yaramaz diyorlardı bana… Oysa benim yaram hiç az olmadı…"

Sen ey aşk insanı! Sen ey kelimelerin efendisi Emre Kalcı! Aşka olan inancını sen hiç kaybetme ve yolumuzu kaybettiğimizde bize hep aşk yolunu göster!

Kusursuz Veda

2009-11-01T12:55:00.000-08:00

Bazı kitaplar vardır hayatımıza derin etkiler bırakır. Son okuduğum kitap bu kitaplardan biri; Kusursuz Veda. Jale Demirdöğen’in Liman Yayınları'ndan çıkan ilk romanı. İlk romanı olmasına rağmen gelecekte adını çok duyacağımız bir yazar kendisi. Daha şimdiden ikinci kitabını büyük bir sabırsızlıkla bekler oldum.

Kusursuz Veda; Yasemin, Şimal, Nilgün ve Selin'in hayatları arasından geçerek okuyucu büyük bir merak ve tutkuyla bağlıyor ve kurgusu ile insanın başını döndürüyor. Araya serpiştirilen Gül, Fikret ve Doğan karakterleri de hikayenin tadı, tuzu ve ayrılmaz bütünü oluyor. Kitap adeta işitsel ve görsel bir şölen. Bu iki özellik kitaba 3 boyutlu bir hava katıyor ve kitabı okumuyor adeta yaşıyorsunuz. Kitabın arka fonunda çalan Mozart kulaklarınızdan eksilmeyecek hiç. Arada geçen şarkıların sözlerini de okurken radyonun sesini açmış gibi dinleyeceksiniz her bir şarkıyı. Leman Sam’dan Sezen Aksu’ya uzanan ve hikayeye eşlik eden güzel bir seçki.

Dedim ya insanı etkileyen çok az kitap vardır diye, bu da o kitaplardan biri. Kitabın sonuna gelirken Mozart'ın Lacrimosa'sının tepe noktasına ulaşacaksınız ve anlatılan bu ağıta sessizce ağlayacaksınız.

Kusursuz Veda, adı gibi kusursuz bir kitap. Jale Demirdöğen’e, biz okurlara böye bir kitap armağan ettiği için çok teşekkür ediyorum.

http://www.jaledemirdogen.com/

P.S. Kitabın 2. Baskısı Nemesis Kitap'tan aşağıdaki kapakla çıktı ;

(500) Days of Summer

2009-10-28T01:05:00.000-07:00

- http://www.imdb.com/title/tt1022603/

- Joseph Gordon-Levitt / Zooey Deschanel

- Boy meets girl. Boy falls in love. Girl doesn't.

- Kusursuz bir ileri geri sarma

- (128) I love this song!
- Expectations/Reality.
- Salya sümük etkime.
- (357) I hate this song!
- Mutsuz eden bir gerçeklik.
- Aşkın başlangıcı ve mutlak sonu.
- Müzikal
- Penis!

- Kusursuz bir kurgu
- Summer/Autumn
- The Graduate
- I love us
- Fransız sineması
- Summer Finn

Şaşırtıcı ve etkileyici bir film, mutlaka izleyin!

Playboy November 2009 vs Playboy October 1971

2009-10-20T12:08:00.000-07:00

Herkes Marge Simpson'un Playboy çıkarmasını konuşuyor. Biz farklı bir açıdan konuşalım. Dikkatli gözlerden hiçbir şey kaçmaz :)

Kıbrıs ve Mehtap, Neredeydim?

2009-10-18T11:31:00.000-07:00

Uzun bir süre ayrı kaldım blog dünyasından. Bunun nedeni kumar dünyasına kısa bir süreliğine de olsa girmiş olmam. Evet yoldaşlar, kendimi günahlara, eğlenceye ve kumara verdim. Kumar büyük günah, ama nasıl zevkli anlatamam. Zengin olsam çoktan fakir olmuştum, o derece bağımlılık yapıyor anlayacağınız. Evet siz değerli arkadaşlarım, siz İstanbul’un “gündüz sıcak-akşam soğuk havaları” ile kendinizi yerken ben Kıbrıs’ın kızgın kumlarından serin sularına dalıyordum.

Evet, olay ve günah şehrimiz Magosa. Çöl ve köy arasında gidip gelmiş ve karar verememiş uçsuz bucaksız bir şehir. Gerçi Kıbrıs’ın neyi güzel diye sorarsanız “Sadece otelleri yavrucağım” diye cevap verirdim size. Otelsiz bir Kıbrıs trafiksiz bir İstanbul gibi, biri negatif diğeri pozitif birer örnek olsa da “Amaaan ne saçmalıyorum ben!” tribine girmeyeceğim şimdi. Tatil sonrası alışma sürecindeyim hala, çıkamadım!

Kaya Artemis güzel bir otel. Kendimizi Antik Yunanistan’da hisettik, sanki daha önce Yunanistan’a gitmişiz gibi! Bizi hemen içine aldı atmosfer. Odaları, villaları, yemekleri, havuzları, mimarisi, denizi, iskelesi ile büyük bir aşkın içine daldık. Denizi nasıl güzeldi anlatamam. Türkiye’de en güzel kumsalları say deseniz “ 1- Çeşme Kum Beach, 2- Kaya Artemis Beach” derim başka bir şey demem. (Bkz: Soldan 3. sıradaki şezlonglarda güneşlendik hep. Nispet!:))

Casino’ya sıra geldi mi akan sular durur Kıbrıs’ta. Büyülü bir yerdir Casino. Haftasonları Casino turları düzenler turizm firmaları bizim konken kadınları için. “Konken kadınları” hafta içi mütevazi konkenlerini oynarken, haftasonları 2 günlüğüne Kıbrıs Casinoları’nda Suzan Avcı olurlar uzun sigaralarıyla. Zevkli birşey, onları suçlayamayacağım. Hatta makina kolunu çekmekten kas tutan ellerini bile öperim teyzelerimin.

Jetonlu makinalar olaydır. Ha bu turda kazanacağım, Ha bu turda kazancağım diye 100’lük jeton alırsın sürekli. O 100 jetonla ilk önce 120-130 jeton kazanırsın, sonra 90, sonra 50, böyle sürer gider kısır döngü ve bir bakmışsın elinde hiç jeton kalmamış. Nasıl bir hayal kırıklığıdır o? Makinaya kafa atmak istersin. Geçen sene de Kıbrıs’a gitmiştim ve oynayan insanları gözlemlemiştim. Bu sene de gözledim ve oynayanlardan kazanan hiç görmedim. Ulan bari birisini görseydik kazanırken de kendimizi salak hissetmeseydik diye içim içimi yedi birkaç kere. Oynuyoruz ama neye oynuyoruz, kumarsal bir muamma!

Kaya Artemis’te biz gitmeden önce Ezel dizisi çekilmiş. Bizim şansımıza da dandik Adanalı dizisi geldi. Beraber yemek yedik, beraber yüzdük keratalarla. İyi çocuklar haklarını yemeyeyim, ama dizi berbat! “Stalker” olasım geldi orda. Takip etmeler, izlemeler falan. Yemek yerken, sahne çekimi yapılırken, konuşurlarken izledim hep onları, hayvanat bahçesindeymişim gibi. Dizi çekmek çok sıkıcıymış onu farkettim “stalking” sürecinden sonra. 2 dakkalık sahne için yarım gün harcıyorlar, yazık valla herkese. Konuk oyunculardan biri de koşarken ayağını sakatladı. Aptal bir sahne için 4 kere iskelede 1 km koşturursan adamı sakatlanır tabi. (bkz: aşağıda "Adanalı Stalking" fotoları )

Böyle işte gençler. “Back to Reality! Fuck My Job!” der ve çekilirim huzurlarınızdan.

Birsen Tezer - Cihan

2009-09-12T02:23:00.000-07:00

Geçen ay müzik raflarında yerini alan mükemmel bir performansı ve mükemmel bir albümü tanıtacağım size; Birsen Tezer - Cihan.

Kendisiyle tanışma şansını elde ettiğim için ne kadar mütevazi ve ne kadar güzel bir insan olduğunu biliyorum. İlk albümü olmasına rağmen "Diva olmak için albüm çıkarılmasına gerek olmadığını" kanıtlamıştır. Albümü ilk dinlediğimde, "Türkiye'de Sade olsaydı, o kesinlikle Birsen Tezer olurdu" diye geçirmiştim içimden. Dinlerken bana hak vereceksiniz.

Birsen Tezer ve ekibi, albümdeki kayıtların sahne performansı canlılığında olmasını istedikleri için hücum kayıt yaptılar. ( bkz: hücüm kayıt ) Birsen Tezer, gerçek bir performans sanatçısıdır ve albümü bu senenin en iyi albümlerindendir. Albümdeki favori şarkılarım "Çal Kapımı", "Balıkesir" ve Bülent Ortaçgil'den bile daha iyi söylediği "Çığlık Çığlığa".

Albümdeki Şarkılar;

1.Aşk Bu Değil

2.Balıkesir

3.Bilsen

4.Çal Kapımı

5.Çığlık Çığlığa

6.Değirmenler

7.Di gel Yanima

8.İstanbul

9.Seher Vakti

10.Sus Pus

Birsen Tezer'in websitesi: http://www.birsentezer.com/
Şarkıları dinleyebileceğiniz Myspace sayfası http://www.myspace.com/tezerbirsen

Arakçı Mehmet Turgut!

2009-08-31T03:12:00.000-07:00

Mehmet Turgut'u bilenler bilir. Kendisi fotoğrafçı gurusu olarak değerlendirilir ve tüm dergiler, sanatçılar ve şarkıcılar tarafından tapılmaktadır. Mehmet Turgut'u sevmem, fotoğraf sanatına getirdiği bir yenilik yok ve sürekli kendisini tekrarlamaktan başka birşey yapmaz. OK dergisinin son sayısının kapağını ve fotoğraflarını görünce tekdüzelikten farklı şeyler de yapabildiğini gördüm; ARAKLAMAK.

Aşağıda gördüğünüz Bruce ve Emma Willis çiftinin "W Magazine" dergisinin Ağustos sayısı için Steve Klein'e verdikleri pozlar.

Bunlar da Özge Ulusoy ve İlker İnanoğlu'nun OK dergisinin bu haftaki sayısı için Mehmet Turgut'a verdiği pozlar. Araklamanın da bu kadarı, pes doğrusu!

Tuğçe Kazaz - It Girl

2009-08-19T00:34:00.000-07:00

Tuğçe Kazaz'ın tekne direğine çıktı haberlerini gördükten sonra kendisini "it girl" olarak düşündüm. Dürüst olmak gerekirse Tuğçe'nin kimseyi takmaması ve dilediği gibi yaşamasını takdir ediyorum. "It girl" dedim ya, aklıma sonra aykırı yaşamları ile dikkat çeken zamanın "it girl"leri Edie Sedgwick ve Uschi Obermaier geldi. Gözler önünde olduklarından yaşam tarzları yüzünden yapılan eleştirilerden çok yıpranmış ve çok üzülmüşlerdi zamanında. Umarım o da mutsuz olmaz bu kadar.

Kına Gecesi ve Düğün Çemberi

2009-08-17T23:43:00.000-07:00

Geçen hafta teyzemin kızı evlendi ve maaile düğüne teşrif ettik. Düğünlerin en çok bu yönünü seviyorum zaten. Tüm akrabaların aynı olay yerinde kümelenmesi çok hoşuma gidiyor. Şamata, kaos, kara komedi, gelinin gözyaşları, kuaför dramaları, dedikodular, çekiştirmeler, kavgalar, nefis yemekler ve eğlence, hepsini 2 güne sığdırabiliyoruz; Kına gecesi ve Düğün.

Kına gecesi ile başlayalım. Düğünün en gereksiz, en saçma sapan ve en ne idiğü belirsiz gecesi. Pre-party gibi bir konsept olsa gerek. Eskilerin 40 gün 40 gece düğünlerinden günümüze kadar azala azala gelmiş bir gece. İnsan üzülüyor tabi kına gecesine, sen git 40 geceden 2 geceye in ve en saçma sapan gecesi ol düğünün. Hele hele bir de mahalle kına gecesi ise bahsettiğimiz gece, içler acısı bir gece olduğunu hepimiz tahmin edebiliyoruzdur herhalde. Sokak arasında gelin ve damadın cicileriyle birlikte gelip ilk dansı yaptıkları ve daha sonra da "ikoncan" olma çabasıyla saçları yapılmış teyzeler, kocaları ile birlikte sokak ortasına, pardon dans pistine atarlar kendini. Mahalle kına geceleri İstanbul'da ölmüş bir gelenek olarak biliyordum ama geçen hafta henüz ölmediğini gördüm. Talihsiz Şeyler Kişisi daha önce bir dostumuzun düğününde "A be G, sen nasıl bir kızmışsın böyle! Sen ne çirkefmişsin, sen bize hiç bu yönünü göstermemişsin!" diye hayıflanmıştı bir düğünde.

Evet, bu düğün ve kına gecelerinde gelin hanım bir canavara dönüşür ve gözüne "herşey mükemmel olmalı" hırsı bürür. Örneğin teyzemin kızı kına gecesinde, kına ritüel kıyafetini de sayarsak, 3 kıyafet değiştirdi. Cevabı da "30'uma geldim, ben giymeyeyim de kim giysin!". Ah şu Ally McBeal sendromu. Sen ne iğrenç bir sendrommuşsun öyle!

Kına gecesi halkın arasından kopup gelen bir eğlence anlayışı olduğu için hiç de öyle klas, elit bir eğlence değildir. Cırtlak sesiyle 8. sınıf bir şarkıcı, önceden hazırlanmış müzik efektleri ile orgunu dillendirir ve şarkılarını çığırır. Söylemez ama, dikkatinizi çekerim, çığırır! (Fastforward tuşuna basarak bu rezil işkenceyi kısa kesiyorum!) Herkes saçma sapan göbek atar, arada elini ağzına götürerek yanındankine bir şey söyler ve şuh kahkahalar atar. Oynarlar, ara verilir, orada gelin kıyafet değiştirir, sonra yine oynarlar. Gecenin bitmesine yarım saat kala kına kıyafetleri ile gelin gelir ve "Yüksek Yüksek Tepelere" şarkısı ile ağlatılır. Ağlamazsa kızcağız hakkında kötü gelin diye dedikodu çıkarılır. Eline kına yakılarak üzerine çeyrek veya bilimum altınlar konulur. Kına ve çerez dağıtılır ve gece bittiğinde büyük bir oh çekilir!

Gelelim Düğün Gününe. Gün diyorum, çünkü teyzemin kızının düğünü gibi gündüz olabilir bazı düğünler. Düğünde kadınlar saklı cevherlerini ortaya çıkarır. Daha şık kıyafetler giyilir, saçlar daha özenli yapılır! (ya da öyle zanneder kuaför kurbanları) ve makyajlar mutlaka Bülent Ersoy makyajı gibi olur. Gelinin yakınları süsü daha da abartır tabi, erkek tarafıyla sidik yarışı olduğu için bu yarışı kaybetmeyi göze alamazlar. Erkeklere hiç girmiyorum, çünkü onlar bu "freak-show"u sadece şaşırarak izler.

Gelinbaşı mevzusu vardır ayrıca. Erkek tarafı şu kadar akrabasını getirecek kuaföre, kız tarafı bu kadar akrabasını getirecek diye kavga çıkar hep. Gelinbaşının fiyatı kuaförün kalitesine göre bazen milyarları bulur. Konu ile ilgili gelin başı faciasını daha önce Her Boku Bilen Adam incelemişti hatırlarsanız. (Bkz. Gelin Başı)

Düğünler klişedir zaten, hep aynı şeyler. Gelin ve damadın ailesinin şeker ve kolonya ile karşılamasından tutun da en güzel masayı kapma savaşlarına kadar her şey sırayla yapılır. Dans pistinde koşup duran küçük orospu çocukları. Popstar olamayıp düğün salonlarına düşmüş ama özgüvenini kaybetmemiş düğün şarkıcıları. İğrenç şarkı seçimleri. Gelin ve damada "fake" plastik pastayı kestirip tadı yavan başka pasta ve gazoz dağıtımı. Elini ağzına götürüp bol bol dedikodu yapma. İlk önce damat tarafının daha sonra da gelin tarafının bitmek bilmeyan takı merasimi. Gelin odasında takıları erkek tarafı mı kız tarafı mı tutacak savaşları. Bayılmalar ve bileklere kolonya. Ve uzayıp giden garip ritüeller!

Ama düğünün en vazgeçilmezi kuşkusuz düğün çemberidir. Kız tarafı kendi çemberini, erkek tarafı kendi çemberini ve çiftin arkadaşları da kendi çemberlerini oluşturur. Yukarıdan bakılsa "Signs" gibi bir bilimkurgu filmi bile çıkar bu çemberlerden. Her çemberdeki dans eden birey ellerini çırparak ayaklarıya "Emrah - Haydi Şimdi Gel" hareketleri yapar. Gelin ve damat hiçbir çemberi kırmak istemez. Bu yüzden konsomatris gibi her çemberde 5-10 dakika sallanıp dans ettikten sonra sıradaki çembere geçer. Çemberde meydana gelen en komik durum çemberdeki her bireyin sırayla çemberin ortasına kendisini atması ve herkese sırayla dönerek dans etmesidir. Gazını alamayan ve sırasını bekleyemeyen dansçı gençlerden biri mutlaka dans edenin karşısına geçer ve hep beraber deli gibi dans ederler. En sinir olduğum da dans etmek istemeyen birisinin çemberin merkezine itile kakıla sokulması ve dans ettirilmesi. Sahi, neden milletçek club'larda bile çember halinde dans ediyoruz ve o çemberin ortasında hep 1 veya 2 kişi oluyor?!

Böyledir işte düğünler. Hayatın gereksiz ve vazgeçilmez bir parçası!

Yahşi Batı

2009-08-13T23:01:00.001-07:00

Yahşi Batı, 1880'de Teşkilat-ı Mahsusa üyesi Lemi Bey ve Aziz Bey'in dönemin padişahı tarafından gönderildikleri Amerika'da başlarına gelen olayları anlatan bir kovboy komedisi. Senaryosu Cem Yılmaz tarafından yazılan ve Ömer Faruk Sorak'ın yönettiği filmin oyuncu kadrosunda Cem Yılmaz, Ozan Güven, Demet Evgar, Zafer Algöz, Özkan Uğur, Dilek Çelebi, Ferdi Sancar yer alıyor. 'Yahşi Batı' için Kemerburgaz'da 500 bin liraya mal olan ve içinde kiliseden bara, cenaze levazımatçısından şerif bürosuna kadar her şeyin olduğu bir kasaba kuruldu.

Filmin ilk fotoğrafları gazetelerde yayınlandı. Biz de boş durmadan biz de yayınlayalım, hem de hepsini :) Film gerçekten güzel olacak. Merakla bekliyorum :) ( Fotoların bütük hallerine üzerlerine tıklayarak ulaşabilirsiniz.

Non-celebration!

2009-08-03T12:21:00.000-07:00

Madonna'yı çok severim. Micheal Jackson'dan sonra, ölürse ikinci ve son kez ağlayacağım kişidir. Evet, İstanbul'a gelirse de en önde zıplarken göz göze gelebilmek için stadyumda 15 leş bile atarım önüne ama, ama, ama...

Sırf para kazanacağım diye yapılan Greatest Hits olayından nefret ederim, hele hele 5-10 yılda bir yapılanlardan daha çok nefret ederim. Bir de göz boyamak için 1-2 tane de yeni şarkı attırıverirler CD'ye. Madonna da onlardan biri ve onu anlayamıyorum. Paragözcülük mü, hırs mı, müzil aşkı mı hala çözebilmiş değilim. "Confessions on a Dance Floor" gibi süper bir albümden sonra fazla beklemeden "Candy Shop" albümünü çıkardı. Diğer albümle kıyaslanırsa vasattı, arasından ağızlarda dolanan hit bile çıkmadı. Şimdi bu yetmezmiş gibi Greatest Hits çıkarıyor Eylül'de, içine de yeni bir şarkı koymuş; "Celebration".

Şarkı o kadar kötü ki, Paul Oakenfold'in miksi bile kurtarmaz şarkıyı. Paul Oakenfold'i DJ'lik mertebesine çıkaranı zaten alnını karışlamak lazım! Şarkı 80'ler mi 90'lar mı eurotrash mi, eski şarkılarının yama yapılmış hali mi belli değil, ne idüğü belirsiz bir şarkı. Demet Akalın bile daha iyi şarkı seçiyorken günümüzde bu şarkı neyin nesi bre Maddy! A be tembel, a be vasatlaşmaya giden kadın. Kabala merkezlerine gideceğine, Pilates yapacağına biraz daha paraya kıyıp adam akıllı şarkı alsana.

Çok kızdım bak, İstanbul'a gelirsen konserine gelmeyebilirim de :)

Madonna - Celebration / NEW SONG
Yükleyen Dritingtofrenchus. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Rock n Coke ve Juliette Lewis ve The Prodigy

2009-07-28T10:44:00.000-07:00

Dostlarımla Rock and Coke'a en son 2006'da gitmiştik. (Duyan da her sene gitmişiz sanacak!) İlki 2005 yılında yapılmıştı sanırım, o sene farklı nedenlerden gidememiştik. Belki biraz para belki biraz çalışıyor oluşumuz yüzünden. Ama 2006'dakini kaçırmadığımız için çok şanslıyım, Muse'u canlı canlı dinleme şansını elde ettik. Müthiş bir performanstı, hala taze taze hafızamda duruyor.

Bu sene tekrar yapılacağını duyduğumuzda mutlaka gitmeliyiz dedik ve festivale 2 gün kala biletleri alıverdik. Festival bizi bekliyordu artık. 2006'da ben, Daisy ve Talihsiz Şeyler Kişisi gitmiştik. Bu sene Daisy Berlin'de olduğundan, Talihsiz Şeyler Kişisi, Desdinova ve ben yollara döküldük. Kadıköy'de festival servisini beklerken dostlarım öğrencilik yıllarını özlemiş olmalı ki Tekel bayisine gidip birer litrelik kola ve fanta alıp yarısını boşaltarak içine vodka koydular. Festivale gidene kadar zum oldular tabii. Ben yeşilaycıyım, hiç o taraklarda bezim yok :)

Festival alanına geldiğimizde yüzlerce metre yürümek zorunda kaldık. Ot, kokain ve bilimum malzemeler için sıkı bir arama yaptıktan sonra shuttle yardımı ile festivale ulaşabildik. İnsanlar ilginçti her zamanki gibi. Tarzlar, saçlar, giysiler. Bir nevi Converse festivali de sayılabilirdi. Festivalin resmi ayakkabısı Converse'ti. Converse'ın ne kadar yırtık ve kirliyse o kadar alternatiftin! AKP zihniyetinden mi yoksa İstanbul'un muhafazakarlığından mı anlayamadığım bir muhafazakarlık çöktü üzerime orda. Şu gençliğin haline bak dedim, Ahlaki Erozyon dedim, sonra da "Fuck Off" deyip silkelendim ve kendime geldim :) Eğlenme zamanıydı!

Emre Aydın'ı izledik ilk olarak. Eskiden severdim onu, ama şimdi antipatik geliyor bana. Sebebi bilinmez! Belki de günlerce ve aylarca uyumayarak mesaj gönderip MTV ödülü alması olabilir :)

Ardından bir Juliette Lewis çıktı ki neler kaçırdığınızı anlatamam. Hayran ve aşık olunası Rock'ın yeni Tanrıçası! O enerji, o danslar, o hareketler inanılmazdı. Hatun hiç yerinde durmadı. Sürekli koşturmacadaydı. Onu izlerken çok eğlendim. Desdinova "Natural Born Killers"taki hatun olduğunu öğrenince daha bir aşık baktı Juliette'e. Kendimden de utandım, kendimi yaşlı hissettim onu görünce. Kadın kudurdu resmen, hayat doluydu.

Duman performansı da iyiydi ama yeni şarkıları çok fenaydı. Neyseki eskilere nur yağdı o akşam da yine zıpladık, oynadık. "Herşeyi yak" şarkısını arabesk ve ağdalı söylerken birden şarkıyı mutantlaştırarak "Billie Jean"e dönüştürdü ve Kral Jackson'a selam çaktı. Çok güzeldi. Küçük güzel ve mutlu anlardandı.

Şarkı aralarında kah Kamıkaze'ye binip kafamızdaki damarları basınçla şişirip tepelere çıkıyorduk kah Dream Tv standında Karaoke söylüyorduk. 2 CD kazandılar bizimkiler, bana verdiler tabii :)

Gecenin en özel konseri The Prodigy konseriydi. Ben hayatımda bu kadar çok eğlendiğimi ve yorulduğumu hatırlıyorum. Gerçek bir deneyimdi. İnanılmaz bir enerji ve inanılmaz coşkulu seyirci kitlesi ile unutulmaz konserlerin arasına girdi. Breathe, Warrior's Dance, Firestarter'da zıplamaktan ayaklarımızı hissetmiyorduk. Tam biz gidiyoruz konser bitti derken Bis yapıp geri çağırdık elemanları. Smack My Bitch Up söylemeselerdi kabim kırık ayrılacaktım zaten konserden.

Smack My Bitch Up'ta orda olunmalıydı. Coşkunun zirve noktasıydı, orgazm gibiydi. Zenci eleman "Get the Fuck Down" diyerek hepimizi oturttu yerimize ve şarkının en yüksek ritminde hepimiz aynı anda zıplayarak kalktık. O an görülmeye ve yaşanmaya değer bir andı. Yüksek doz mutluluk ve tatminle geceyi sonlandırdık. Bir daha gelse yine gideriz abiii! :)

P.S 1: O kadar ot aramasına rağmen insanlar neresine otu sokup içeri soktularsa Prodigy'de deli gibi ot kokuyordu her taraf:)

P.S 2: Size de birkaç video;

Juliette Lewis'in vblog'undan bir parça. Ne kadar hiperaktif değilmi. Özellikle 1:23 dakikaya dikkat. Kız 12'sinde bile albüm çıkarmış ya. İnanılmaz!

Bu da Rock n Coke'taki muhteşem Prodigy'nin Smack My Bitch Up performansı. Görüntü amatör ama heyecan profesyonel! Özellikle 3:34 dakikasına dikkat. Get the Fuck Down kısmına :)

Ahlaki Erozyon

2009-07-25T04:41:00.000-07:00

Gündeliğe Övgü blogunda bahsedilen konuyu dün duyunca tüylerim diken diken oldu. Tayyip Erdoğan görülmemesi gereken şeyleri görmüş ve hepimizi kötü günler bekleyecek hissine kapılmıştım. Evet, gördüğü ve ahlak erozyonu olarak nitelendirdiği Maçka Küçükçiftlik parkında gerçekleşen UniRock 2009 Rock festivaliydi.

Tayyip'in söylediği sözler kanımın çekilmesine neden oldu;

"Dün maalesef gençliğimizin bir bölümünün halini gördük. Gerçekten üzüntü vericiydi. Bu şekilde sınırsız, kontrolsüz bir ahlaki erozyonun olduğu yapılanma bizi dertlendiriyor. Onun için aileye sahip çıkacağız. ‘Çoluğumuz, çocuğumuz nereye giderse, gitsin’ diyemeyiz. Kendi başına bırakılan unutmayın, ya davulcuya ya zurnacıya.”

http://www.milliyet.com.tr/Siyaset/HaberDetay.aspx?aType=HaberDetay&KategoriID=4&ArticleID=1120125&Date=22.07.2009&b=Rockcilari

Ya davulcu ya zurnacı deyimi zaten kendi "low profile background"una yakışacak bir gönderme, o kısım beni rahatsız etmedi. Zaten anlatmak istediği meseleyi Rock festivali üzerinden anca bu atasözüyle verebilir!

Beni asıl rahatsız eden bir flashforward; Gözümün önüne siyah beyaz bir Türkiye geldi. Her yer kara çarşaf, cüppe, uzun sakal, iğrenç bir hacıyağ ve pislik kokusu geldi, hem gördüm hem de kokladım bu görüntüyü. Midem bulandı.

Persepolis'in animasyon olmayan hali geldi gözümün önüne. Rock, club, punk müziklerini sessizce dinlediğimiz, küvette gizlice şarap yaptığımız görüntüler geldi aklıma. Korktum! Küçükken annemin ve babamın yanımda olmadığı zamanlarda yaşadığım güvensizlik, korku ve panik doldurdu içimi.

Umarım olmaz, umarım buna izin verilmez, umarım buna izin vermeyiz!

Welcome / Willkommen / Bienvenue

2009-07-25T02:09:00.000-07:00

Evet, evet, evet. Artık dizi sınırlaması olmadan "Bilir Kişi Raporu" aracılığı ile ağzıma geleni söyleyebileceğim. İçimi dökeceğim ve "Kral çırılçıplak" diyebileceiğim.

Kimi zaman Ayşe Özyılmazel gibi üper gerizakalı yazılar yazacağım, kimi zaman İclal Aydın gibi sevgi pıtırcığı olacağım, kimi zaman Ayşe Arman gibi soyunacağım, o da kesmezse "İsmail Ağa Caddesinde" mini etekli kızlarla clubbing yapacağım. Yeri gelecek Hıncal Uluç gibi kanaat önderi olacağım ve hatta Serdar Turgut gibi acınası patetik yazılar yazacağım :)

Hoşgelmişim efenim! Saygılar! :)